Waar gaat dit boek over;
Dit boek gaat over de gigantische, alles omvattende en alles veranderende wereld die moeder worden heet. Moeder worden stopt niet bij je kindje baren, mama worden gaat nog (jaren) door. Het is zo'n (letterlijk) life changing event, dat Jessie Harrold hier een boek over heeft geschreven. Een boek dat ons als (nieuwe) moeder, (h)erkenning en houvast mag geven.
Wat vind ik van dit boek;
Bij de inleiding geeft Jessie je al te kennen hoe scherp ze dit boek gaat neerzetten. De mooiste woorden van de inleiding vind ik dat we 'tegenwoordig vergeten deze transformerende tijd te eren en te bewaken, en dat we de waarde van het moederschap totaal ontkennen en zonder pardon voorbij gaan aan het eigen maken van deze transitie'.
Dagboek suggesties en praktische tips aan het einde van elk hoofdstuk, geven jou als zoekende mama een stukje houvast. Om te onderzoeken waar je staat, én om deze radicale transformatie te doorstaan. Heel mooi verwoord vind ik ook 'zelfs de meest zorgvuldig gekozen woorden zouden geen licht kunnen werpen op de complexiteit van wat het betekend om moeder te worden'.
Wat ik wel jammer vind of minder fijn vind lezen, is dat er (in het Ebook in ieder geval) geen 'onderbrekingen' zijn. Het is echt aan één stuk door tekst, zonder lege stukken of 'pauzes' naar het nieuwe hoofdstuk toe. Er is helaas gekozen om doorlopend de tekst te presenteren, in plaats van een nieuw hoofdstuk op een nieuwe pagina te beginnen, waardoor het één hoofdstukkenbrei is zonder onderbreking.
Er is één héél belangrijke zin in dit boek, ik durf wel te zeggen dé belangrijkste zin in dit boek die alle mama's zich ter harte mogen nemen (ja, ook ik zelf), en die is dat 'het jezelf in je moederrol kunnen vinden en thuis voelen, tot wel drie jaar kan duren. Het kost dus ongeveer 2 tot 3 jaar om de transitie naar het moederschap te maken’. Dit boek leert je dat wanneer je jezelf toestaat te verliezen van wie je wás, je terug krijgt wie je echt wilt zijn nádat je moeder bent geworden. De 1e fase van het 4 elementenmodel is Aarde - het gegrond (gewend) raken aan wat nu is (moeder worden) De 2e fase is water - het loslaten van wat niet meer is (huilen, rouwen) De 3e fase is lucht - in deze fase gooien we vaak de handen in de lucht omdat we niet weten waar of wie we nog zijn, of wat er nog komen gaat. En de 4e en tevens laatste fase is vuur - hier ligt de vonk van je nieuwe leven op je te wachten. De tijd van verkenning, ontdekken wie je nú bent, het ontdekken wie je als vrouw bent die moeder is geworden.
Wij (mijn man en ik) zeiden heel stoer voordat de eerste kwam, 'het zijn kinderen dus WIJ bepalen hoe alles gaat. Ze luisteren maar'. Haha nou dat was de mooiste, meest rustgevende en meest hopeloze fantasie die wij voor onszelf hadden bedacht, en die 0 is uitgekomen. Met kinderen bepaal je namelijk 99% NIET zelf, maar de loop van het leven met kleine hulpeloze wezentjes doet dat.
Ook een heel raak stuk in het boek (en het enige grote stuk dat ik ga delen om jullie te triggeren het boek te lezen, maar niet téveel van het boek prijs te geven) is dit stuk hieronder. Het zegt alles. Niet geschreven door Jessie zelf, maar het pakt wel heel goed wat er onder andere in het boek gezegd wordt
'Je zult jezelf verliezen in het moederschap;
We geven het leven door aan onze kinderen. Hoe kunnen we dan verwachten dat ons eigen leven daarna intact blijft? Maar toch doen we dat.
Eerst uit onschuld: 'laat me er weer zo uitzien als eerst'.
'Laat me mijn energie terugkrijgen'.
'Laat me er alsjeblieft weer inkomen'.
Dan met felle wilskracht: 'laat me mijn eigen leven terugkrijgen!'
Zo gaat de strijd tussen het oude en het nieuwe, de gever en de nemer, de ouder en het kind. Ik heb het over iets meer dan gewoon de fluïde levenscyclus. Natuurlijk, je bent ouder geworden en je zult op een dag dood moeten gaan, maar voor het zover is moet je doodgaan. Je kind is gekomen en je hebt je bij de strijd gevoegd, Het is de strijd om de dood van je ego. De ondergang van je zelfzuchtigheid en ongeduld. Het einde van je ijdele vertier en zorgeloosheid. Het verval en de val van Numero Uno'. - Karen Maezen Miller, Momma Zen.
Een werkelijk prachtig (soms wat lastig) boek over onze reis naar het vrouw en moeder zijn nadat we onze kroost op de wereld hebben gezet. De laatste bladzijde in dit boek komt bij mij wel echt binnen, en zorgen ervoor dat je nog iets liever naar jezelf gaat kijken.
Wil jij dit informatieve, nodige boek nu ook lezen? Bestel hem dan via Uitgeverij AnkhHermes, of je lokale boekhandel. ‘Lieve mama, Je doet dapper werk Moge je reis goed verlopen’