Waar gaat dit boek over;
Nia is geadopteerd uit Indonesië en wanneer haar vader overlijdt wanneer ze zevenenveertig is, krijgt Nia een 'verrassing' in haar jaszak. Een dreigement...maar hoe dan? Wie? En vooral waarom? Dit is vast een fout. Haar adoptiemoeder, Hannah, heeft heel wat jaren geleden, een jaar nadat ze Nia geadopteerd hadden, in een krantenartikel gelezen dat er schimmige zaakjes rondom adoptie kinderen gaande waren ten tijde van hun adoptie van Nia, en vreest voor hun adoptie van Nia. Nu haar ouders zijn overleden vind Nia het krantenartikel zelf en niet veel later ontvangt ze verschillende bedreigingen, en tot slot een dwangsom. Maar wanneer Nia besluit om het op haar eigen manier aan te pakken krijgt ze een grote schok te verweken.
Wat vind ik van dit boek;
Door de achterflap tekst kunnen de eerste paar bladzijden vreemd voorkomen omdat je iets mist, maar lees rustig door, het word allemaal snel duidelijk. Je zit meteen vast in het verhaal doordat het zo 'alledaags' is, en het je buurmeisje zou kunnen zijn.
Wanneer de teksten terug in 1979 gaan, gebruikt de schrijfster de echte termen van bijvoorbeeld klederdracht en omgeving, en dat maakt dit verleden bijna tastbaar. Ook is het lettertype van het verleden anders...strakker en een fractie kleiner, waardoor het zichzelf des de meer onderscheid van het nu. De hoofdstukken zijn verdeeld aan Nia (de dochter), Hannah (Nia's adoptiemoeder), en Maryam (Nia's biologische moeder), waardoor het verhaal van alle kanten belicht wordt en je steeds meer tot de kern van het verhaal doordringt.
Wanneer je denkt dat de spanning zich rustig blijft opbouwen, kom je bedrogen uit. Inééns neemt de situatie in intensiteit toe, en ik schrok er zelfs van dat dat zo plots gebeurde. Er is een personage die mij vanaf het begin af aan al in de greep hield, en ik kon er mijn vinger niet op leggen wat dat nu was. Behalve dan dat ik diegene blijkbaar meer toebedeelde dan geschreven werd op dat moment, maar of mijn vermoedens bevestigd werden? Nee absoluut niet, en dat vind ik écht geweldig.
De manier van schrijven zorgt ervoor dat je alle kanten op wordt gegooid met je verdenkingen en gevoelens. Je leeft oprecht met Nia mee, en verbaasd je over alles dat haar overkomt en de dingen die ze ontdekt. Waarom zou je een boek over dit onderwerp willen schrijven zou je denken? Dat kaart Marcella uiteraard aan in haar nawoord. Marcella haar interesse in Indonesië komt voort uit het programma 'spoorloos' waar veel mensen hun zoektocht in Indonesië eindigen, én doordat het haar thuis is geweest voor drie jaar. De jongste telg van het gezin is zelfs in Indonesië geboren. Het verhaal is dus in z'n geheel fictief, al berust het allemaal wel op de waarheid van de misstanden rondom adoptie procedures Indonesië in de jaren 1973 tot 1983.
Een vreselijk verhaal dat door dit boek een plekje krijgt in de wereld. Een verhaal dat verteld moest worden zodat er misschien meer bekend over wordt. En ook een verhaal dat bij mij wel indruk achterlaat, zeker nadat ik het nawoord en de website Adoptie-Indonesië heb gezien. Wanneer je bij het nawoord denkt dat het verhaal is afgelopen, krijg je nog een verrassing in de vorm van het verhaal van 'Tuti', dit laatste verhaal geeft het geheel nog weer een extra laag aan het verhaal, maar het maakt het werkelijke verhaal zelf er helaas niet mooier op.
Twintig jaar werkte Marcella in de forensische psychiatrie, daarnaast schrijft ze thrillers en waargebeurde verhalen.
Dit is het tweede boek dat ik van Marcella lees, de eerste thriller die ik van haar las was 'pas maar op voor de boze wolf'.
Ik wil Marcella bedanken voor dit prachtige verhaal over zo'n verschrikkelijk onderwerp. Wat ik 'mooi' vind aan non-fictie in een mooi jasje, is dat je niet alleen een ontzettend fijn boek in handen hebt, maar er ook lering uit kunt trekken. En die missie is zeker geslaagd bij dit boek. Ook dank ik Crime Compagnie voor hun vertrouwen in Boekenfreaks, en het uitbrengen van boeken als deze.
Wil jij dit bijzondere, verdrietige en ontzettend spannende verhaal nu ook lezen? Bestel hem dan via Crime Compagnie.
De volgende blogger die dit boek heeft mogen lezen en er haar mening over geeft is @jantsjereadingcatmom
In het boek lees je ook een prachtig klassiek Indonesisch/Maleis pantun gedicht, met een spottend moraal over de liefde...
Terang bulan, terang bulan di kali Buaya tìmbul, disanakalah mati. Jangan percaya orang mulut lelaki, Berani šumpah, dìa takut mati.(Indonesisch lied uit de koloniale tijd) Đe maan schijnt, de maan schijnt over de rivier.
De krokodil drijft, je zou denken dat-ie dood is.
Geloof niet dat wat een man je zegt. Ze durven van alles te zweren, maar zijn bang om dood te gaan.
